— Over mezelf —

Van nature ben ik een sociaal, gevoelig en leergierig persoon. Altijd benieuwd naar wat mensen bezighoudt en altijd met een luisterend oor voor wie dat nodig heeft. Mijn ervaring als kinder- en jongerencoach heeft me geleerd hoe belangrijk het is om naast iemand te staan in moeilijke momenten. Mijn eigen rugzak heeft me bovendien doen inzien hoe waardevol gemoedsrust is.

Tijdens de coronaperiode werd het voor mij duidelijk hoe velen worstelden met eenzaamheid en het gemis van sociaal contact. Zelf zag ik het vooral als een periode om stil te staan bij het leven, te reflecteren en om eindelijk een opleiding tot rouwconsulent te volgen.

Die periode liet ook zien hoe diep verdriet kan snijden. Zoveel mensen verloren een dierbare maar kregen niet de kans om een warm afscheid te organiseren. Geen knuffel, geen uitvaart, geen nabijheid van familie of vrienden... Een gemis dat het rouwen nog veel intensiever maakte.  Velen zijn in die periode dan ook vastgelopen in hun rouwproces... vaak met emotionele of fysieke gevolgen als resultaat. En precies daardoor is mijn verlangen nog meer gegroeid om Troostcoach te worden: iemand die even met je meeloopt tot je de kracht of moed weer hebt om alleen verder te gaan. 

Ook binnen gezinnen zie ik vaak hoe moeilijk het is om samen te rouwen. Ieder verwerkt verlies op zijn eigen manier. Ouders proberen hun verdriet te verdoezelen in het belang van de kinderen, kinderen zwijgen om hun ouders te sparen, emoties botsen met elkaar... Spanningen en misverstanden liggen dan snel op de loer.

Met mijn ervaring als coach geloof ik dat ik gezinnen hierin echt kan ondersteunen. Door ruimte te maken voor ieders emoties, door hen te leren hoe ze verdriet bespreekbaar kunnen maken, door aandacht te vestigen op kwalitatieve gezinsmomenten... met als enige doel de gezinsband te versterken.  

Naast mijn werk als coach heb ik nog een andere passie: schrijven. Wellicht is het vertellen van een laatste verhaal - een levensverhaal dat niet enkel woorden maar vooral gevoel geeft- dan ook 1 van de waardevolste zaken. 

Ik heb zelf mogen ervaren hoe helend het kan zijn om vanuit je hart te schrijven en te spreken tijdens het afscheid van een dierbare. Het is intens maar ook troostend om aan de hand van tekst en muziek herinneringen levendig te houden. Vanuit die ervaring heb ik bewust gekozen voor dit mooie vak: uitvaartschrijver en spreker. Al heb ik daar toch een eigen weg in gekozen en leg ik de focus op het schrijven van levensverhalen bij leven. Denk daarbij aan mensen die ongeneeslijk ziek zijn, palliatieve personen, ouderen en zelfs mensen met een 'speciale' levensloop.

In dit werk neem ik de tijd om écht te luisteren en stel ik vragen die helpen om elk stukje van een levenspad te belichten – met ruimte voor zowel een traan als een glimlach zodat ik het levensverhaal zo goed mogelijk kan optekenen. Ik ga op zoek naar woorden die bij jou passen en troost kunnen bieden en ga deze uitschrijven tot een uniek en persoonlijk verhaal. Een verhaal dat raakt, omdat het helemaal van en voor jou en jouw dierbaren is. 

Echte troost ligt vaak niet in het vinden van het antwoord
maar in het steeds opnieuw mogen stellen van de vraag
(Manu Keirse)